Pontevedra.

Pontevedra.
Noitiña en Pontevedra.

Aquél Pontevedra retrospectivo.

Aquél Pontevedra retrospectivo.
Vista general de Pontevedra, años 60.

Visite Manzanares (Ciudad Real), en la Mancha calatraveña.

AZULEJOS ALAMEDA DE PONTEVEDRA.

Uploaded with ImageShack.us

sábado, 12 de mayo de 2012

Unha viaxe pola Costa da Morte galega.


Les ofrezco este pps - de autor desconocido - al que he insertado música para 'adornar' tanta belleza de imágenes de una Costa da Morte, única, irrepetible, cuna de héroes y orgullo de Galicia.

martes, 1 de mayo de 2012

Nuestros años 60 del pasado siglo, en versión de Angel García.



Para aquellos que vivieron esos años del pasado siglo, esta presentación realiza una semblanza de la época. Seguro que nos hace recordar muchos momentos pasados.

Agradecimiento a Angel García que nos muestra su versión de aquellos maravillosos años.


miércoles, 25 de abril de 2012

Mi pequeño homenaje a la Parroquia de San Miguel de Marcón, en Pontevedra.



Esta presentación es mi pequeño, humilde pero gran homenaje - que sale del corazón - a la parroquia de San Miguel de Marcón, en Pontevedra y a todas sus buenas gentes, con todo cariño, de este manchego que recorre sus lugares, disfruta de sus paisajes y recibe el afecto de muchos seres allí nacidos.

¡ Gracias mis buenos amigos !.

miércoles, 22 de febrero de 2012

Un pequeño homenaje a una gran tierra.

¡ Considero que la presentación merece la pena subirla al blog !.

He recibido el 'pps' por correo electrónico e hice la transformación para poderla disfrutar en este blog plural, donde cabe todo lo bueno. ¡ Y de paso me doy un homenaje como manchego que soy !.

Lástima no poder agradecer personalmente su aportación al autor/autora de la presentación porque es desconocid@ pero en su anonimato, mis felicitaciones por tan magnífico trabajo de divulgación cultural manchega.

viernes, 3 de febrero de 2012

¡A vueltas con Becerreá...! Me uno al homenaje que "La Voz de Galicia" rinde a Zósimo Orol Fraga, mi gran amigo y además, cuñado.


Encontré hace pocos días este reportaje en la Voz de Galicia, edición Lugo que protagoniza mi querido cuñado Zósimo Orol Fraga, residente en Becerreá y casi nacido allí porque Baralla - su lugar real de nacimiento - está al lado. Leí con suma atención el contenido de la narración-entrevista y pensé que sería bonito prolongarlo hasta este blog de 'mi cosecha' con un 'post' en su homenaje.

El reportaje, había sido subido a 'feisbuk' y se comentaba que la vida de Zósimo Orol Fraga, para todos conocido como 'Mito', necesitaría varias páginas del diario gallego para describirla medianamente. Y es cierto, porque con los casi cincuenta años transcurridos desde que le conocí, creo que algo debo saber de su vida y echo en falta muchos hechos por relatar, muchas anécdotas, muchas inquietudes nacidas de esa prodigiosa mente. Cierto es también que noté algún vacío, al no hacerse ninguna mención de su mujer, mi cuñada Charo que tan intensamente ha formado parte de su vida, quizás por aquello de que 'detrás de un gran hombre, siempre hay una gran mujer'.

Es probable que mi cariño hacia él no me permita describirle con imparcialidad pero me parece evidente que  lo más importante de su personalidad, siempre ha sido su grandeza de espíritu, su generosidad con todos los que le necesitaban - que eran bastantes - , siempre 'echao p'alante' en defensa de nobles causas, dando un gran cariño a los que le rodeaban, todo ello aderezado con una gran humildad.

Pero, yo - 'erre que erre' - , diría que, en mi visión de su intensa vida, existe otra figura familiar que sería injusto no mencionar en este 'post': Charo Prieto, su mujer de toda la vida - porque hasta en esto ha sido clásico - y podría comentar que ella siempre estuvo haciendo 'las guardias' necesarias para que él pudiera liberar esas incontenibles energías que le caraterizaban y que - un poco aminoradas - aún conserva. Mi homenaje, pues, es a ambos: actor y actriz, protagonistas ambos de esta querida familia.

Así que, yo, con la mayor sencillez y humildad que preside este 'blog', quiero rendir tributo a sus personas y desearles muchos años más de lucidez para que podamos seguir aprendiendo de sus talentos. ¡ Un fuerte abrazo cuñados !. 

¡ Por cierto, Mito !.Ya que te veo al lado de la fuente, con tu actual figura, me atrevo a subir alguna retrospectiva foto en las que puede adivinarse - como siempre en estos casos - que cualquier tiempo pasado fue ... diferente!.





¡ Más de cuarenta años nos contemplan  !. En la foto, con mi otro querido cuñado José Luis, ya fallecido ¡ Fina estampa, caballeros, qué señorío !.
Abajo, tercero por la izquierda, Mito Orol, en el prado detrás de la Casa Donato, preparándose para 'matar' con un pequeño capote. Hay que tener en cuenta que donde estábamos comiendo, había vacas bravas que podían arrancarse en cualquier momento ..... En la línea de abajo, la señora con el bebé - mi sobrina Emma - , es Charo, la que le hacía 'las guardias' .... y tal y tal.



sábado, 21 de enero de 2012

Dedicado a todos aquellos que sientan cariño hacia el Deportivo de la Coruña.





Mi agradecimiento a 'danituru1987'  y a 'corazonblanquiazul21' por la elaboración de estos trabajados vídeos sobre el pasado y presente de nuestro querido equipo: El Deportivo de La Coruña. ¡ Se lo han currado bien !.

Además de poema, también podríamos hablar de balada, de una cantiga a los colores de este equipo de fútbol, que transmite a quien le conoce un sentimiento indescriptible, algo difícil de explicar.

Fui socio del equipo en los años 80' del pasado siglo, residiendo en La Coruña y después de veinticinco años alejado de la ciudad, no he podido desprenderme de ese sentimiento profundo de cariño y admiración a los colores blanco y azul. Hemos vivido etapas gloriosas con el equipo y ahora toca redimirnos en la Segunda División. ¡ No hay problema !. Ello nos permitirá crecer y ganar confianza.

Hay que hacerlo con la máxima dignidad, luchando cada partido por recuperar la categoría perdida y llevarlo a cabo lo antes posible. ¡¡ AÚPA DÉPOR !!.


martes, 27 de diciembre de 2011

Otro éxito del grupo colombiano 'Cuarteto Imperial'



Aquí les dejo con el grupo musical colombiano'CUARTETO IMPERIAL', que como en anteriores ocasiones, ocupan un lugar en este 'blog', tan vinculado a Manzanares, en Caldas, Colombia, ciudad hermana de mi Manzanares, en la Mancha ciudadrealeña española, ambas siempre en mi mente y a las que tengo un gran cariño.

Si desean conocer al grupo y escuchar más éxitos musicales del grupo, pinchen el enlace que les ofrezco a continuación  y visitarán su web. ¡ Gracias y muchos éxitos !.


http://www.cuartetoimperial.com/web/

martes, 20 de diciembre de 2011

FELIZ NAVIDAD 2011, en compañía de mi primo, el gran pintor Fernándo Prieto.


Al igual que el año pasado, me complace felicitarles las Navidades de 2011, utilizando esta impresionante obra pictórica con la que mi primo Fernando Prieto me felicita, deseándoles un Feliz Año 2012. 

Gracias, Fernando y que sigas trabajando en tu gran pasión, para nuestro deleite. Y por la parte que te toca, Yrma, a tí también, gracias y muchas felicidades.




Título: “Quien no ha sentido alguna vez mariposas en el estómago” (120x100¨cms.)
Autor: Fernando Prieto


Feliz Navidad y Próximo Año 2012
Yrma y Fernando Prieto


viernes, 16 de diciembre de 2011

Por tierras de Agolada-Pontevedra (19-11-2011), entrada de Kubalala.

De nuevo me cabe el honor de presentarles un nuevo 'post' de mi primo Carlos, donde su continuo caminar - esta vez -  le trajo a tierras pontevedresas, poco conocidas pero no por ello menos hermosas. ¡ Pueden comprobarlo !.



Como siempre, ahí les dejo el enlace de su 'blog', para que puedan leer 'mil y un' viajes más, eso sí, siempre de día.

http://rinconesdemigalicia.blogspot.com



De camino, paramos en Santa María de Mezonzo (Vilasantar). Casualmente, estaba la iglesia abierta para la misa y pudimos ver su interior. Poco elemento escultórico por la dificultad de tallar en granito.

La primera visita programada del día es a uno de los conjuntos etnográficos más valiosos de Galicia. “Os Pendellos” de Agolada, antiguo mercado del siglo XVIII, construido con materiales tradicionales al uso: piedra y madera. Esperemos que esto no quede simplemente en una mera restauración sino que podamos ver realizados en ese magnífico espacio mercados tradicionales y actividades de tipo artesanal para su mejor aprovechamiento.


A continuación, visitamos la iglesia rural de San Miguel de Goiás (Lalín), obra de fábrica románica del siglo XII con bastantes reformas posteriores. Exteriormente, conserva un par de ventanas románicas y unos escudos heráldicos posteriores de la casa de los Salgado. En su interior, hay dos sepulcros renacentistas donde se hayan enterrados ancestros de esta familia (Cita Magadeus Gómez Taboada y esposa). Y otros sepulcro posterior con estatua orante del abad Amaro Gundín Salgado.



Al mediodía, realizamos la visita más sorprendente de la jornada a San Xulián de Ventosa, iglesia románica del siglo XIII. Exteriormente, tiene el aspecto modesto de cualquier iglesia rural de Galicia. En su interior, se encuentra la tumba del abad Lope de Ventosa. Este conjunto artístico conjuga la pintura con la escultura. Sorprendentemente está labrado por sus dos caras visibles y adornado con profusión de tallas con motivos profanos, entre ellos los “green men”. Pero la sorpresa continúa, al ver a ambos lados de la nave y adosados a ellos un conjunto de tallas que formaban parte de un baldaquino del siglo XV. Las tallas aún conservan parte de su policromía original y reproducen las escenas más conocidas del Antiguo y Nuevo Testamento: Creación de Eva y Expulsión del Paraíso, Adoración de los Magos, Presentación de Jesús en el Templo…





Comida en el Pazo de Eidán, casa hidalga del siglo XVI.

Por la tarde, visita a la iglesia prerrománica de San Antolín de Toques y después al “Museo da Terra de Melide”, instalado en el antiguo hospital de peregrinos del Santo Spirits. Es un museo, repartido en varias plantas, y que expone una gran variedad de piezas de distintas épocas.


miércoles, 14 de diciembre de 2011

Interesante, muy interesante, el documental 'PERCEBEIROS' que les ofrezco en este 'post'.



Recibo por correo electrónico este enlace que por su contenido y riqueza, pensé que merecía la pena visionarlo. En el 'asunto', aparecía el comentario ...¡ Y luego dicen que los percebes son caros !.

Les dejo con los comentarios al respecto - en lengua gallega para no distorsionar su contenido - , esperando que no tengan demasiados problemas en su comprensión y mi deseo es que les guste tanto como a mí.

Son solo once minutos preciosos los que dura el vídeo, que pasan volando, créanlo.

Dice así:

Grazas ao post de Fernando Igrexas na web do Olláparo, esta mañán atopei o curto-documental “Percebeiros” que me deixou sorprendido e abraiado. Trata da semblanza dun experto percebeiro galego, persoalizado neste caso na figura de Serxio Ces, de Cedeira.

A factura deste documental curtometraxe é impecable, notándose a man de David Beriain e dun equipo de xente “moi profesional”, que diría Manquiña. Tamén se nota o que é traballar cos novos medios que brinda a tecnoloxía (DSLR…) ou que permiten a toma de planos brutais a prezos asequibles, como as efectistas secuencias aéreas de Helifilms. (Por estes lares aínda non se pode contar cos medios habituais na BBC, como o heligimbal…). Os demáis datos técnicos podedes velos premendo aquí.

Respecto aos motivos polos que seguimos en Galicia sin ser capaces de botar adiante proxectos de documentais (de natureza , refírome), de calidade e 100% galegos, vénme á cabeza un recente intercambio de tuits con Pancho Casal, de Continental, con motivo de “Aliens dos fondos mariños” : ¿por qué si os polbos son galegos e o coñecemento tamén, teñen que vir de fora a facer un documental que despois vése por todo o mundo, desde USA ata Xapón? Neste caso digo case o mesmo: hai moreas de documentais producidos en Galicia sobre os percebeiros pero nengún supera o nivel de “cutre”. Logo, ¿non somos quén de usar as novas tecnoloxías e coordinarnos para facer una producción documental feita en Galicia, pero distribuible a todo o mundo? Eu penso que sí. As barreiras que había na distribución física, e por tanto na rendabilidade das produccións, vénse minimizadas grazas ao emerxente crowdsourcing e a iniciativas galegas (de novo Pancho Casal) como Wecoop onde se pode ler: o sector audiovisual está cambiando e non podemos quedarnos parados. 

Quizáis con estas novidades tecnolóxicas e o abaratamento dos equipos de filmación, incluso indo máis alá das DSLR cara cámaras RED e semellantes, non estemos lonxe de comenzar a producir en Galicia algo máis que series para TV de consumo local ou documentais de carácter social, senón, por exemplo, a vida do percebe desde o punto de vista dun percebe. Iso sí, coa mesma calidade que caracteriza a Galicia noutros campos. Ideas hai miles, o complexo é botalas adiante. Iso é todo. Disfrutade do impresionante vídeo da portada, con secuencias épicas e unha estética e timing impecables.

Noraboa a Serxio Ces -nótase que ten táboas nisto do percebe e tamén das cámaras co seu grupo Os Cempés- , ao colectivo de percebeiros de Cedeira, e ao equipo técnico do documental. Tamén moi oportuna a música de Anxo Pintos, compoñente de Berrogüeto (aproveito para mandar un saúdo a outro compoñente, Santiago Cribeiro -Santi do Triqui- +info na súa web oficial). Probablemente caigan moitos premios. 

Sinopse oficial: Ruxe o vento. O mar rompe nos cantís. Dous metros de rocha. Ésa é a franxa de auga e osíxeno na que medra o percebe. Dous metros onde o mar se ensaña, onde bate con forza milenaria. Unha fronteira de ondas e espuma na que Serxio e os seus compañeiros loitan por un cacho de mar. Unha fronteira de valor e medo. De temeridade e de sentido común. Dous metros sen marxe de erro. Aí vive o percebe. Aí vive Serxio.

“Percebeiros” é a loita contra o mar duns guerreiros que no se consideran héroes. 

Nota 1.- Recomendo velo a pantalla completa, bo son, e boa conexión a internet.
Nota 2.- Como todo documental que se preze, ten o seu making of. shareshareshareshare

domingo, 11 de diciembre de 2011

MANZANARES: 'Alma del vino'. Primeras Jornadas del vino 2011, recientemente celebradas.

Con motivo de la celebración de  las 'I Jornadas del vino' en Manzanares, pudo verse entre los días 2 y 4 de diciembre, una exposición fotográfica relacionada con el tema del vino. Entre las aportaciones realizadas para la celebración de esta exposición, figuraban viejas fotos de Melchor Díaz-Pinés, cedidas por Francisco Contreras González, que a continuación les ofrezco. 

La exposición se desarrolló en los soportales de la Plaza de la Consitución y al contemplar las instantáneas, podrán admirar de fondo, la bonita fachada de la Parroquia de la Asunción .

Como complemento a las actividades desarrolladas en estas 'I Jornadas del Vino' y para mayor información, les ofrezco el enlace del Excmo. Ayuntamiento de Manzanares, donde pueden leer el programa completo de este evento.